تارا ستاره ی غزل فروش

تصويرت را در آب ديدم... تو رفتي... من به دنبال رودخانه راه افتادم .....

tara-hastam — Thu, 27 Aug 2009 13:44:18 GMT

از يـاد تـو بـرنـداشـتـم دسـت هـنـوز

دل هست به ياد نرگست مست هنوز

گر حال مرا حبيب پرسد، گوييد:

بيمار غمت را نفسي هست هنوز

بگذار تا با لهجه ي بــــاران بخوانمت
مانند عشق از دل و از جان بخوانمت

تا کوهها صداي مرا منتشر کنند
همراه بادهاي پـريشان بخوانمت

چشـــــمم سفيد گشت و تــــــو نيامدي
يعقوب وار ،يوسف کنعان بخوانمت

بگذار تا به يمن ظهورت،بهـار محض
بر گوش شاخه هاي زمستان بخوانمت

آهنگ التهاب سراب است در دلم بگذار
تا به لهجـــــــــه بــــــــــــاران بخوانمت

عمري است شبانه روز لب هايت را ....

لب باز نکن ، هنوز لب هايت را ....

نه ، سير نمي شوم به چندين بوسه

بر روي لبم بدوز لب هايت را

***

در خواب چراغ تا سحر دستم بود

در خواب کليد هر چه در ، دستم بود

زيباتر از اين خواب نديدم خوابي

بيدار شدم دست تو در دستم بود

آنقدر خوب و عزيزي که به هنگام وداع...حيفم آيد که تو را دست خدا بسپارم

tara-hastam — Sat, 29 Nov 2008 06:25:49 GMT

چگونه پيش دل نازک تــو آه کنـــــم

دلم نمي رود اين صفحه را سياه کنم...

شبيه قطره باراني که آهن را نمي فهمد

دلم فرق رفيق و فرق دشمن را نمي فهمد

نگاهي شيشه اي دارم به سنگ مردمک هايت

الفباي دلت معناي « نشکن!» را نمي فهمد

هزاران بار ديگر هم بگويي « دوستت دارم »

کسي معناي اين حرف مبرهن را نمي فهمد

من ابراهيم عشقم مردم اسماعيل دل هاشان

محبت مانده شمشيري که گردن را نمي فهمد

چراغ چشمهايت را برايم پست کن ديگر

نگاهم فرق شب با روز روشن را نمي فهمد

دلم خون است تا حدي که وقتي از تو مي گويم

فقط يک روح سرشارم که اين تن را نمي فهمد

براي خويش دنيايي شبيه آرزو دارم

کسي من را نمي فهمد، کسي من را نمي فهمد

بگذار سر به سينه ي من تا که بشنوي

آهنگ اشتيــــــــاق دلـي دردمنـــــد را

شايد که بيش از اين نپسندي به کار عشق

آزار اين رميـــــده ي سـر در کمنــــــد را

بگـــــــذار ســـــــر به سينـــــــه ي من تا بگويمت

اندوه چيست؟...عشق کدام است؟...غم کجاست؟...

هر کجا که تو باشي، هواي من آن جاست...

tara-hastam — Sun, 31 Aug 2008 13:03:13 GMT

هر که را مي نگري گشته اسيرغم تو

کيست آن کس که در اين درد گرفتار تو نيست

من و دل از دل و جان هر دو خريدار توايم

دل ندارد به خدا هر که خريدار تو نيست

گاهي خيال مي کنم که از من بريده اي
بهتر زمن براي دلت برگزيده اي

از من عبور مي کني و دم نمي زني
تنها دلم خوش است که شايد نديده اي

يک روز مي رسد که به آغوش گيرمت
هرگز بعيد نيست خدا را چه ديده اي

بي خيال...

مي سپارم دل به دريا،بي خيال

مي شمارم لحظه ها را،بي خيال

مي کشم بر دفتر نقاشي ام

نقش هاي زشت و زيبا،بي خيال

دوره گردي مي شوم هر شب چو باد

دست تکرار غزل ها،بي خيال

گاه در آشفته بازار دلم

مي شوم تنهاي تنها،بي خيال

بي خبر از شعر پر تشويش عشق

مي کنم خود را تماشا بي خيال

گاه مي سازم براي روح خود

نردباني تا ثريا،بي خيال

گاه از ترس نبود مصرعي

مي زنم عمري تقلا،بي خيال

بي خيالم با خود اما با تو من

حرف هايي دارم اما...بي خيال

من به خال لبت اي دوست گرفتار شدم...

tara-hastam — Thu, 24 Jul 2008 07:58:18 GMT

گر چه مي دانم نمي آيد ولي هر دم ز شوق

سوي در مي آيم و هر سو نگاهي مي کنم

شبي در شب ترين شب ها ، تو ماهم مي شوي آيا؟
تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا؟

شبيه يک پرنده، خيس از باران که مي آيم
تو با دستان پر مهرت پناهم مي شوي آيا؟

پس از طي کردن فرسنگ ها راهي که مي داني
کنار خستگي ها تکيه گاهم مي شوي آيا؟

شنا کردن ميان خاک را من بلد هستم
تو اقيانوس موج آماج راهم مي شوي آيا؟

نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري
تو تصحيح تمام اشتباهم مي شوي آيا؟

اگر بي روز و بي تقويم ماندم من
به وصل فصل هايت، سال و ماهم مي شوي آيا؟

براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري
براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا؟

شب افسانه ها با تو طلوع تازه اي دارد
تو در صبح اساطيري پگاهم مي شوي آيا؟

صبور و ساده اي اما، عميق و ژرف، عشق من
براي حرفِ نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا

تو شيرين تر از آن هستي که شادابيت کم گيرم
و از خود تلخ مي پرسم تباهم مي شوي آيا؟

وضع امسال مرا خوب به هم ريخته اي
- جان تو- حال مرا خوب به هم ريخته اي

بي تو با خلوت خود ساخته بودم حتي
خلوت کال مرا خوب به هم ريخته اي

من و درگير سکون بودن و اوجي تا هيچ
جرأت بال مرا خوب به هم ريخته اي

به سرم زد که تفأل بزنم با چشمت
راستي! فال مرا خوب به هم ريخته اي

بعد عمري غزل بي سروسامان گفتن
غزل لال مرا خوب به هم ريخته اي...

دست و پا گم کرده ي کوي تمناي توام...

tara-hastam — Tue, 13 May 2008 07:17:18 GMT

حاصل جمع آب و تن تو

ضرب در وقت تن شستن تو

اين سه منهاي پيراهن تو

بركه را كرده حالي به حالي

يه شعر زيبا و دلنشين از معلم واستاد عزيزم آقاي هدايت نژاد:

شبي با خود ترا در خلوت ميخانه مي خواهم
لبت را بر لبان خويش چون پيمانه مي خواهم

غروب زنــــــــدگي آمد بيــــــا اي عشق افســــــونگر
که خوب مرگ نزديک است و من افسانه مي خواهم

نگــــــــاه آشنـــايت را که کس جـز من نمــي بينـــــد
به هر چشمي به غير از چشم خود بيگانه مي خواهم

نشــــان پايداري نيست گرد هر چمـــن گشتــن
ترا اي شاخه ي گل برتر از پروانه مي خواهم

به فرياد نگــــــاهت گوش جـانم آشنـــــــا باشد
من اين فرياد شور انگيز را مستانه مي خواهم

نمي خواهم کسي جـــز من تو را در انجمـــن بيند
تو آن شمعي که بيرونت ز هر کاشانه مي خواهم

نباشد جز دل دل ويران من شايسته ي عشقت
ترا اي گنج ناپيـــدا در اين ويرانه مي خــواهم

ملامت ها که من از صحبت فرزانگان ديدم
تلافي کردنش را از دل ديوانه مي خواهــــم

مرا بيگـــــانه مي داني به خود اي آشنـــــا ي دل
ولي من بي تو عالم را به خود بيگانه مي خواهم

همه هستي من

خلوت مست دو چشم تر توست

همه قصه من

صحبت زلف بلند سر توست

تو مرا واژه ايمان هستي

كه به هنگامه ي صبح

لب به تكريم تو من باز كنم

تو مرا مهر عبادت هستي

كه به هر سجده خود

سر تعظيم به محراب رخت مي آرم

تو مرا چون گل سرخي هستي

كه درون قفس خشك كوير

از سر ناز به براه آمده اي

تو مرا صبح اميدي هستي

كه ميان همه پنجره ها

رو به من باز شدي

چشم اميد من خسته به توست

تو مرا ياري كن

تا به همراهي تو

به سر قله ايمان برويم

و خدا را آنجا

با تو فرياد كنيم.

مژده ي وصل تو شد غارتگر آسايشم...

tara-hastam — Mon, 07 Apr 2008 07:15:48 GMT

حسرت..

پر مي زند دلم به هواي غزل، ولي
گيرم هواي پر زدنم هست، بال کو؟

گيرم به فال نيک بگيرم بهار را
چشم و دلي براي تماشا و فال کو؟

تقويم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهاي سبِزِ سرآغاز سال کو؟

رفتيم و پرسش دل ما بي جواب ماند
حال سؤال و حوصله قيل و قال کو؟

غزل " تا تو بودي" از "آقاي محمد رحيمي" دبير ادبيات دوران دبيرستانم:

تا تو بودي عشق چيزي کم نداشت

خانه روشن بود و بوي غم نداشت

در بهشت عشق تو گل مي شکفت

لاله ي دل حسرت شبنم نداشت

سيب سرخ خنده بر لب تازه بود

باغ سبز دل خوشي ها کم نداشت

آفتابي بود و صبحي مهربان

سايه ي شب جلوه بر عالم نداشت

هم صداقت بود هم مهر و وفا

خلوت احساس نامحرم نداشت

تا تو بودي همره مجنون دل

عشق آسان بود و پيچ و خم نداشت

نمي شود که تو گيلاس کال من باشي؟
و يا شبي تو عروس خيال من باشي؟

جواب مي شوم و در نگات مي افتم
اگر که واژه به واژه سؤال من باشي

هميشه بوسه حرامش پر از صداي خداست
خدا... خدا نکند که حلال من باشي

فقط به جرم پريدن اسير اين قفس است،
دلي که دلهره دارد تو بال من باشي

همان شبي که تو رفتي ، قرار بر اين شد
قرار شد بروي، بي خيال من باشي

نمي شود که نرفته، دوباره بر گردي؟
نمي شود که هميشه، تو مال من باشي؟

"محمد علي قاسمي"

تنها يک ثانيه عاشقي به جز اين، هيچ توقعي از اين روزا ندارم...

tara-hastam — Tue, 26 Feb 2008 10:23:18 GMT

هرچه من و شعر قدم مي زنيم

حرف تو را باز رقم مي زنـيم

خوش به حال من و دريا و غروب و خورشيد

و چه بي ذوق، جهاني که مرا با تو نديد

رشته اي جنس همان رشته که بر گردن توست

چه سر وقت، مرا هم به سر وعده کشيد

نه کف و ماسه، که ناياب ترين مرجان ها

تپش تبزده ي نبض مرا مي فهميد

آسمان روشني اش را همه بر چشم تو داد

مثل خورشيد، که خود را به دل من بخشيد

ما به اندازه ي هم سهم زدريا برديم

هيچکس، مثل تو و من، به تفاهم نرسيد

خواستي شعر بخوانم، دهنم شيرين شد

ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشيد

من که حتي پي پژواک خودم مي گردم

آخرين زمزمه ام را همه ي شهر شنيد

طوريم نيست خرد و خميرم ، فقط همين

کم مانده بي تو بميرم ، فقط همين

از هرچه هست و نيست گذشتم ولي هنوز

در مرز چشم هاي تو گيرم ، فقط همين

با ديدنت زبان دلم بند آمده است

شاعر شدم که لال نميرم ، فقط همين